Strandagaldur

Sniðugt hjá Strandamönnum að rækta þessa arfleifð sér til hagsbóta. Þetta er þeirra arfleifð umfram aðra landsmenn enda geisaði svæsin galdratrú fyrir vestan, eins og um alla Evrópu forðum daga. Eru til samtímaheimildir úr málsskjölum og er ljóst að margir fóru saklausir á bálköstinn því ekki batnaði kerlingunni verkurinn í síðunni eftir að galdrahundurinn var brenndur. Ég heyrði útvarpserindi um þessi mál nýlega og voru tiltekin dæmi um réttarfarsleg afglöp. Hvað sem því líður eru Vestfirðir rétti staðurinn fyrir galdrabændur í kynngimagnaðri náttúrufegurð. 

Það er alveg ljóst að galdratrú var alla tíð sterk hér og eimdi lengi eftir af henni. Því var almennt trúað að Bólu-Hjálmar væri ákvæðaskáld og hann virðist hafa trúað því sjálfur. Það má lesa úr hans eigin athugasemdum við ýmsa kviðlinga sína og kvæði. Þar að auki var hann rammskyggn og forvitri. Fólki stóð beygur af honum, óttaðist að verða fyrir hinu eldsnara og tindrandi augnaráði hans eins og því er lýst af samtímamanni. Einu sinni var honum boðið til baðstofu þar sem sátu vinnuhjúin. Þau tíndust þá út eitt af öðru skjálfandi á beinunum af hræðslu við örvasa gamalmennið.

Þjóðverjar sækja í galdur

Athugasemdir

[Hrafnhildur Ýr Vilbertsdóttir, 3.10.2008 kl. 10:40]

Takk fyrir bónorð og skemmtileg skrif inni hjá Ransu, ég hlakka til að eiga samskipti við þig..og alla hina sem voru þar..